Για ποια Σαλαμίνα ρε γαμώτο μου; Γιατί η Σαλαμίνα είναι φυσικά ο κόσμος της και ήταν ανέκαθεν ο κόσμος της. Ο κόσμος που το 48’ δεν άντεξε το καλούπωμα και την προσπάθεια για εξόντωση του προοδευτισμού στα «εθνικόφρονα σωματεία» και έκτοτε ακολουθεί μια δική του, τιμημένη και δοξασμένη πορεία.

Για ποια Σαλαμίνα θα εργαστεί λοιπόν ο οποιοσδήποτε νιώθει «το καθήκον να τον καλεί»;. Μα για τον κόσμο της φυσικά. Το σωματείο βλέπετε είναι ένα περίπου σαν την εκκλησία. Μερικοί νομίζουν πως εκκλησία είναι οι παπάδες, άλλοι νομίζουν πως είναι οι αρχιερείς, άλλοι πάλι νομίζουν πως είναι οι μοναχοί και τα μοναστήρια. Άλλοι πάλι νομίζουν πως είναι οι εκκλησίες σαν οικοδομήματα, η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής ας πούμε, της Αγιάς Σοφιάς, οι επίτροποι, ή οι καθωσπρέπει γραβατομένοι που σιγοψέλνουν την ώρα της ακολουθίας και χαζεύουν παράλληλα τα οπίσθια της καλλίγραμμης κυρίας στην πρώτη σειρά.

Όσοι τους κόβει λιγάκι καταλαβαίνουν πως εκκλησία (το σωματείο στην περίπτωσή μας) είναι οι πιστοί, οι οπαδοί δηλαδή. Σωματείο δεν είναι το οίκημα (μα πούντο!) ή το γήπεδο (ο Θεός να το κάμει γήπεδον) ή η διοίκηση (τα πρόσωπα αλλάζουν, φθείρονται, φεύγουν, έρχονται) ή ακόμα οι ποδοσφαιριστές, ο σύνδεσμος φιλάθλων, ή οι ιστοσελίδες...Σωματείο είναι ο κόσμος του Σωματείου!

Όποιος θέλει να εργαστεί λοιπόν για το Σωματείο (κάτι σαν διάκονος, ιερέας, αρχιμανδρίτης, μοναχός, καντηλανάφτης, κωδωνοκρούστης, Βαβύλης κ.ο.κ) οπωσδήποτε θα θυσιάσει πολύ ή λίγο από τον εαυτό του και θα αφοσιωθεί στο σύνολο, έτσι ώστε να περνά καλά το σύνολο, έτσι ώστε να χαίρεται το σύνολο, έτσι ώστε να είναι όλοι περήφανοι και άνετοι γι αυτό που πιστεύουν και γι αυτό που ελπίζουν...

Φυσικά στα σωματεία, όπως και στις εκκλησίες, υπάρχουν και οι ιδιοτελείς άνθρωποι. Ο πατέρας μου, μου έλεγε συχνά όταν ήμουν μικρός... «στη Σαλαμίνα γιε μου υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, αυτοί που μόνο δίνουν και αυτοί που μόνο παίρνουν». Το ίδιο, για να συνεχίσουμε τον παραλληλισμό μας συμβαίνει και στην εκκλησία, υπάρχει κι ο πάπα-Τίμιος και ο πάπα-Κλέφτης...Υπάρχει κι ο πάπα-Λύση κι ο Παπαδόπουλος!

Για τον περήφανο ΚΟΚΚΙΝΟ ΛΑΟ λοιπόν ο κάθε ένας που με ανιδιοτέλεια, με αυτοθυσία, με στέρηση των οικογενειακών του στιγμών, με αφαίμαξη του βαλαντίου του, με κατακρεούργηση του προσωπικού και επαγγελματικού του χρόνου και άλλα πολλά που δεν βάζει ο νους, ασχολείται με την «θρησκεία» της Θεάς!

Θα μου πείτε...μα γάδαρε γουέπμαν...όλοι όσοι ασχολούνται με τούτη τη «θρησκεία» είναι περίπου σαν τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης; Σαν την Ιωάννα της Λορένης, σαν τον Κοσμά τον Αιτωλό; Όχι φυσικά, υπήρχαν και υπάρχουν και οι Λεμεσού Χρύσανθοι, οι αδελφότεχνοι του Αρχιεπισκόπου, οι άγριοι Πάφου! Το ζήτημα είναι να τους ξεχωρίσουμε!

Η παρούσα διοίκηση ήταν μέχρι πριν από το παιχνίδι με την Αλκή ΤΕΛΕΙΑ! Ήταν η διοίκηση που έφερε τους καλύτερους ξένους όλων των εποχών, τον καλύτερο προπονητή, που πέρασε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ, που δεν έδωσε τον Γούπεϋ για 100.000 αργύρια, που πήρε την ομάδα από την Β’ και την έκανε πρωταγωνίστρια!

Μέχρι προχθές, γιατί από το τέλος του αγώνα με την Αλκή και μετά ήταν η πουλημένη διοίκηση, η διοίκηση που ενδίδει, η διοίκηση που τα ‘στήνει’, η διοίκηση ΧΑΛΙΑ!

Τώρα θα μου πείτε, ο Χριστός ο ίδιος μπήκε στην Ιερουσαλήμ με το γαδαρούϊν και μέχρι και τα δέντρα έψαλναν οσανά και σε τρεις ημέρες ο όχλος ήθελε τον Βαρραβά!

ΣΤΑΥΡΩΣΩΝ λοιπόν την διοίκησην!

Και σκέφτεται ο άμοιρος wannabe διάκονος της Θεάς... «Για ποια Σαλαμίνα ρε γαμώτο;;».