Η επ αόριστο διακοπή του Ποδοσφαιρικού μας Πρωταθλήματος που ανακοινώθηκε σήμερα δεν είναι άσχετη με την μη ανανέωση του συμβολαίου του κ. Ορφανίδη, την αδυναμία δηλαδή του Σωματείου να ανανεώσει το συμβόλαιο ενός από τους πλέον επιτυχημένους προπονητές στη σύγχρονη ιστορία του.

Πριν από 2 χρόνια, η ΚΟΠ, η Πολιτεία και τα σωματεία προσπαθώντας να εναρμονισθούν με τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ, οργάνωσαν ένα πλάνο σύμφωνα με το οποίο η Πολιτεία με την μορφή χορηγιών και δανεισμού, θα βοηθούσε τα σωματεία να τηρήσουν τα κριτήρια και από την άλλη τα σωματεία θα παρουσίαζαν, θα τεκμηρίωναν και θα υλοποιούσαν προϋπολογισμούς που θα ήταν σύμφωνοι με τους κανόνες αυτούς.

Με άλλα λόγια θα έπρεπε να τελευταία δύο χρόνια ΟΛΑ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ (και κατά συνέπεια οι ποδοσφαιριστές και οι προπονητές) να κατεβάσουν τα έξοδα-απαιτήσεις τους έτσι ώστε να εναρμονισθεί το Κυπριακό ποδόσφαιρο με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και άρα να συνεχίσει να υπάρχει στο επίπεδο που βρίσκεται σήμερα αλλά και σε ακόμα ψηλότερο. Το κράτος υποσχέθηκε χορηγίες και δανεισμό, τα σωματεία έπρεπε να περιορισθούν και να ισολογίσουν τα έξοδα με τα έσοδα και για να γίνει αυτό και οι εργοδοτούμενοι (ποδοσφαιριστές, προπονητές, γυμναστές κλπ) με τη σειρά τους να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους.

Λίγες ομάδες είδαμε πραγματικά να παίρνουν στα σοβαρά αυτές τις εξελίξεις. Είδαμε σωματεία όπως η Ανόρθωση με υπέρογκο χρέος να φέρνει τόσους και τόσους παίκτες. Είδαμε σωματεία όπως η ΑΕΛ και η ΑΕΚ με απαγορευτικό μεταγραφών να αλλάζουν την ενδεκάδα τους δύο φορές σε ένα χρόνο...και είδαμε και μια Σαλαμίνα να παλεύει μέχρι τέλους να κρατηθεί στα πλαίσια των κριτηρίων!

Τα περισσότερα κυπριακά σωματεία ΔΕΝ ΠΗΡΑΝ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ τις υποδείξεις της πολιτείας. Θεώρησαν πως κουτσά-στραβά η χορηγία θα έρθει είτε έκαναν ότι υποσχέθηκαν προς την πολιτεία είτε όχι. Σαν αποτέλεσμα δεν δόθηκε χορηγία σε κανέναν, ούτε και σ αυτούς που έκαναν σοβαρή προσπάθεια με τόσο κόστος.

Η Σαλαμίνα φίλοι έκανε αυτή τη προσπάθεια γιατί σαν σωματείο που δεν έχει πόρους από μεγαλοεπιχειρηματίες όπως άλλα σωματεία, θεώρησε και σωστά, πως χωρίς την εναρμόνιση και κατά συνέπεια τις χορηγίες και τον δανεισμό της πολιτείας, δεν είχε άλλα περιθώρια. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε κανένα σωματείο (ούτε και η Σαλαμίνα με την μεγάλη αυτή προσπάθεια και το μεγάλο κόστος) δεν πληροί τα κριτήρια και δεν δικαιούται την χορηγία.

Θα έπρεπε όλα τα σωματεία αλλά και οι εργοδοτούμενοι ποδοσφαιριστές και προπονητές να προσαρμοστούν τάχιστα. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε και είμαστε μπροστά στο φάσμα της διάλυσης του Κυπριακού ποδοσφαίρου.

Η διοίκηση της Νέας Σαλαμίνας συμπεριφέρθηκε σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα και στην περίπτωση Ορφανίδη και ελπίζω να το πράξει και με τις ανανεώσεις των ποδοσφαιριστών. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.

Όταν το περασμένο καλοκαίρι κάποιοι από μας, μοναχικοί καβαλάρηδες, ‘απαισιόδοξοι και μούρμουροι’ ΚΤΥΠΟΥΣΑΝ ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ...ο μέσος κύπριος φίλαθλος (ανάμεσά τους και ο μέσος Σαλαμιναίος) θεωρούσαν όπως και οι περισσότερες διοικήσεις σωματείων πως...αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στην Κύπρο, πως εμείς θα πρέπει να ενισχυθούμε και ας κτυπιούνται κάποιοι με τα κριτήρια.

Στην Κύπρο της ατιμωρησίας και της ανοχής, στην Κύπρο του αγοραίου έρωτα και της αρπαχτής, στην Κύπρο των υπουργών-εργολάβων και των προέδρων-μεγαλοδικηγόρων ...δεν θα ήταν δυνατόν να ισχύσουν τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ...

Και όμως, πρέπει να γίνει ένα νοικοκύρεμα και ένα συμμάζεμα. Πρέπει τα έξοδα να δικαιολογούνται από ανάλογα έσοδα. Πως θα μπορούσε η Σαλαμίνα με μέσο όρο εσόδων (εκτός λαχείων) 220.000 Λ.Κ. ετησίως, να δαπανήσει σχεδόν τα μισά στη προπονητική ομάδα ή και το ένα τρίτο σε ένα ‘καλό’ σέντερ φορ;

Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε ΟΧΙ ΤΙ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΘΕΛΟΥΜΕ...αλλά ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΩΜΑΤΕΙΟ.

Αν θέλουμε σωματείο που να συνεχίσει να υπάρχει, σοβαρό και νοικοκυρεμένο, χωρίς χρεώστες και πιστωτές, χωρίς υποθηκευμένο μέλλον στις ορέξεις του κάθε περαστικού ποδοσφαιριστή, προπονητή ή ακόμα και ναπολεόντειου παράγοντα, θα πρέπει επιτέλους ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΑΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ.

Το περασμένο καλοκαίρι σας μιλούσα για το σωματείο που παράγει ποδοσφαιριστές προς πώληση ή λειτουργεί ως διαμετακομιστικός σταθμός για ποδοσφαιριστές με ανάλογο κέρδος. Μια τέτοια περίπτωση θα μπορούσε να είναι ο Γούπεϋ και από τους κύπριους ο Γιώργος Παναγή.

Το σωματείο δηλαδή πρέπει να λειτουργεί σαν μάναντζερ, να κρατά τα προφίλ και τα στατιστικά των ποδοσφαιριστών τους, να προβαίνει σε προβολή και διαφήμισή τους, με απώτερο σκοπό το κέρδος. Δεν χωρούν στη περίπτωση μας τα «δεν θα κάνουμε τον Γούπεϋ ...Οκκά». Να τον κάνουμε χίλιες φορές Οκκά αλλά να είμαστε και σε θέση να ανιχνεύουμε καινούριους Οκκάδες και Γούπεϋ ή και να τους δημιουργούμε.

Δεν χωρούν στη περίπτωση μας «Τώρα που βρήκαμε ένα καλό προπονητή να μην τον αφήσουμε να φύγει». Αν είμαστε ένα σωματείο καλά οργανωμένο, με σοβαρή υποδομή, με άριστα οικονομικά, με κόσμο στο πλευρό του, τότε πολλοί καλοί προπονητές θα θέλουν να έρθουν και να κάτσουν για πολλά χρόνια στη Σαλαμίνα. (και δεν θα ζητούν προκαταβολή γιατί θα ξέρουν πως δεν θα χάσουν τα λεφτά τους)

Δεν χωρούν στην περίπτωσή μας «τώρα να δούμε ποιοι θα αγοράζουν τα λαχεία σας». Η Σαλαμίνα είναι το σπίτι μας, είναι η ίδια η ψυχή μας, το αποκούμπι μας αλλά και μεις το αποκούμπι της, η ψυχή της. Ζει για μας και ζούμε γι αυτήν!

Οραματίζομαι ένα σωματείο με σωστά οργανωμένες, παραγωγικές και ανθηρές ακαδημίες που να μπορούν να εμπλουτίζουν με συνεχή ρυθμό τη πρώτη ομάδα και τα ταμεία της από τις μεταγραφές τους. Οραματίζομαι ένα σωματείο που επενδύει πρώτα στην υποδομή και μετά στη βιτρίνα.

Οραματίζομαι ένα πολυάριθμο αριθμό μελών που να προμηθεύονται τα εισιτήρια τους με τη κάρτα μέλους, που να συμμετέχουν στις αποφάσεις, που να είναι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΟΙ και όχι κατήγοροι στη γωνία που περιμένουν το σφάλμα για να ξεσπαθώσουν. Μέλη που να στηρίζουν πραγματικό το ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ, όχι το σωματείο του τάδε προέδρου ή του τάδε προπονητή ή του τάδε παίκτη.

Οραματίζομαι ένα παθιασμένο κοινό στην εξέδρα που να χειροκροτεί τον νικητή αλλά και την καλή προσπάθεια του ηττημένου. Που να είναι πάντα έτοιμος για κριτική σε κόσμια πλαίσια αλλά και στήριξη σε περιπτώσεις αδυναμιών.

Οραματίζομαι ένα οίκημα, ένα γήπεδο στολίδι, ένα μηνιαίο περιοδικό, ένα ενημερωτικό έντυπο προς τα μέλη, συνελεύσεις με ζωντάνια, παλμό, δημιουργικότητα.

Κάνω μια έκκληση σε όλους να σταματήσουν να παρατηρούν στατικά το Σωματείο. Το Σωματείο μας μπορεί να γίνει πρωταγωνιστικό και πρωτοπόρο με την εξής προϋπόθεση: Να σύρει πρώτο το χορό της πραγματικής εξυγίανσης, του κτισίματος της σωστής υποδομής, της επιστημονικότητας και της επιχειρηματικότητας.

Προσωπικά δεν έχω πεισθεί ούτε στο ελάχιστο για την ποιότητα της πλειοψηφίας των οπαδών της Σαλαμίνας. Νιώθω πως με αυτό το κόσμο, όπως τον βλέπω να συμπεριφέρεται και να εκφράζεται με κάθε αφορμή, δεν υπάρχουν σοβαρές ελπίδες βελτίωσης.

Υπάρχουν ανάμεσά μας αρκετοί για να μην πω στη πλειοψηφία τους, που δεν μπορούν να συλλάβουν το μέγεθος της ζημιάς που προκαλούν στο Σωματείο και σ αυτούς που έχουν πραγματικά κάτι καινούριο να πουν και να κάνουν.

Η Σαλαμίνα χρειάζεται μια ριζοσπαστική, ποιοτική, μορφωτική, επιστημονική επανάσταση γιατί με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να πάει και πολύ μακριά πριν σκοντάψει και πάλι στην επόμενη δυσκολία ...

webman