Μάριος Νικολάου στην Εθνική των Ανδρών, Αντώνης και Γιώργος Παναγή στην Ελπίδων. Δεν θα μας ξάφνιαζε φυσικά αν και ο Κυριάκος Χαϊλής, ο πρώτος Κύπριος σκόρερ του  πρωταθλήματος μας λάμβανε την πρώτη του κλήση στο Εθνικό μας συγκρότημα αλλά αν αναλογιστεί κανείς ότι ομάδες όπως η Ομόνοια και ο Απόλλων δεν τυγχάνουν αντιπροσώπευσης τότε ίσως να πρέπει να νιώθουμε και κάπως ευχαριστημένοι...

Η τελευταία φορά που είχαμε κάλεσμα στην Ανδρών ήταν η σεζόν 2002-2003 με τον Βούκοτιτς να καλεί τον πρώην ερυθρόλευκο και νυν μαυροπράσινο Νίκο Νικολάου.

Εύκολα φυσικά μπορεί κάποιος να σχηματίσει κάπως αρνητικούς συνειρμούς για τις περιπτώσεις Αντώνη και Γιώργου Παναγή. Ο μεν πρώτος αν και βασικό στέλεχος και σκόρερ των Ελπίδων δεν παίρνει συμμετοχές στην ομάδα μας ενώ για τον δεύτερο τα πράγματα φαντάζουν ακόμα χειρότερα αφού μετατοπίζεται συστηματικά στην αναπληρωματική μας ομάδα λόγω συνωστισμού στην ερυθρόλευκη δεκαοκτάδα...

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι φυσικά μόνο ‘ερυθρόλευκο’. Φτάνει να αναλογιστεί κανείς ότι ο μόνος ποδοσφαιριστής της Εθνικής Ελπίδων που αγωνίστηκε στον περασμένο αγώνα απέναντι στην Ελβετία και ήταν παράλληλα βασικός στην ομάδα του το επόμενο σαββατοκύριακο ήταν ο Αλεξάνδρου του ΑΠΟΕΛ.

Που οδεύει αγαπητοί φίλοι το Κυπριακό Ποδόσφαιρο; Τι μέλλον μπορεί να έχει μια Κυπριακή ομάδα με 10 έως 15 ξένους στην δεκαοκτάδα; Η ομάδα μας στον περασμένο αγώνα της στην Πάφο αγωνίστηκε με τέσσερις κύπριους, τους Μάριο Νικολάου, Μάριο Χριστοδούλου, Μάριο Λουκά και Κυριάκο Χαϊλή στο βασικό σχήμα, (μόνο ένας προέρχεται από τις ακαδημίες της Σαλαμίνας) ενώ και οι τρεις παίκτες που εισήλθαν ως αλλαγές ήταν επίσης αλλοδαποί.

Ούτε μελλοντολόγοι είμαστε ούτε και μέντιουμ αλλά με καθαρές λογικές επαγωγές μπορεί κάποιος να προβλέψει πως οι Κύπριοι ποδοσφαιριστές σε κάθε ομάδα ολοένα θα χάνουν τις ευκαιρίες καθιέρωσης τους με αποτέλεσμα τα αποθαρρύνονται σταματώντας την προσπάθεια ενώ στη συνέχεια το φαινόμενο αυτό θα μεταφέρεται στα χαμηλότερα κλιμάκια των ακαδημιών υποβαθμίζοντάς τα.

Πρώην ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές των ακαδημιών και ειδικότερα της δεύτερης ομάδας μπορούν αυτή τη στιγμή που μιλάμε μόνο από ‘σπόντα’ να πάρουν οργανική θέση στην πρώτη ομάδα. Περιπτώσεις όπως ο Μπρόυτζος, ο Κατσιαρής, ο Θεοδοσίου, ο Γιώργος Παναγή και άλλοι πολλοί κινδυνεύουν, με συνεπικουρούσα συγκυρία την στράτευσή τους, να μην αγωνισθούν ποτέ στην ομάδα που τους ανάθρεψε ποδοσφαιρικά, στο Σωματείο που τους γαλούχησε ιδεολογικά.

Πόσα παιδιά μπορούμε να θυσιάσουμε στο βωμό των ‘πρωταγωνιστικών’ στόχων. Ποια η σημασία και ο ρόλος των Ακαδημιών; Πως μπορεί να αποδώσει η επένδυση στα τόσα κλιμάκια σε όλες τις πόλεις; Και ας πάμε και βαθύτερα, ποιο είναι το στρατηγικό πλάνο της ομάδας μας. Ποιοι είναι οι στόχοι σε ότι αφορά τη συμμετοχή των ακαδημιών στο ποδοσφαιρικό μας οικοδόμημα; Μήπως ενεργούμε καιροσκοπικά; Μήπως μας παρασέρνει το γενικότερο κλίμα σε ένα έγκλημα εις βάρος του Σωματείου για χάριν του ποδοσφαίρου;

Σ αυτά τα ερωτήματα φίλοι και φίλες δεν έχουμε απαντήσεις. Ας αναλογιστεί ο καθ ένας από εμάς αν πράττουμε σωστά ή ακόμα και αν μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς.