Από το Editorial 28 Σεπτεμβρίου : «Με τα δικά μας μάτια πάντα, βλέπουμε ένα σύνολο από πολύ καλούς ποδοσφαιριστές που όμως δεν έχουν γίνει ακόμα ομάδα. Προπονητή μάγκες μου δεν αλλάζουμε, ο Μαγιάρος ήρθε για να φτιάξει ομάδα με τη δικιά του φιλοσοφία και θα πρέπει να τον αφήσουμε να κάνει τη δουλειά του. Λίγο η ευρωπαϊκή του αντίληψη, λίγο ο ενθουσιασμός του, λίγο η άγνοιά του περί Κυπριακού ποδοσφαίρου και κυπριακής πραγματικότητας τον κάνουν ευάλωτο σε λάθη. Προπονητή διώχνεις όταν η ομάδα τείνει να καταντήσει σκορποχώρι και όταν ποδοσφαιριστές σηκώνουν παντιέρα αντίδρασης και ετσιθελισμού.»

Πάει κι αυτός ο προπονητής! Οι κακές εμφανίσεις που κορυφώθηκαν με την ήττα εντός έδρας από το Παραλίμνι σηματοδότησαν και το κύκνειο άσμα του Ίμρε Γκέλεϋ στον ερυθρόλευκο πάγκο.

Μην τον κλαιτε τον Μαγιάρο γιατί την επομένη προσλήφθηκε μετά Βαΐων και κλάδων ως ο σωτήρ στην Φερετσβάρος, την «Ομόνοια» της Ουγγαρίας! Τα μούτρα μας να κλαιτε που δείξαμε το χειρότερό μας εαυτό στο μοιραίο εκείνο παιχνίδι. Ο πολιτισμός μας εδώ στην Κύπρο κτυπάει πάτο γενικά και οι Σαλαμιναίοι δεν αποτελούν δυστυχώς εξαίρεση.

Για άλλη μια χρονιά τα όνειρά μας θα περιοριστούν στο «θαύμα» του Κυπέλλου. Ούτε μετρημένο προϋπολογισμό κάναμε, ούτε σοβαρά έργα ανάπλασης του «Αμμόχωστος- Amberia», ούτε νέα ταλέντα ανακαλύψαμε, ούτε καλή πορεία κάνουμε! Γενικά όλα σκοντάφτουν εκεί που σκόνταφταν πάντα: στο μέγεθός μας, στην ανοργανωσιά μας, στον ερασιτεχνισμό μας, στα κόμπλεξ μας και πολλές φορές στην επιπολαιότητα, την βιασύνη και στην κοντόθωρή μας αντίληψη.

Ψάχνουμε εναγωνίως αποδιοπομπαίους τράγους, μας φταινε όλοι εξόν από εμάς, βρίζουμε αλλήλους, τη μοίρα μας, τους διαιτητές και τους απέναντι...Το Έθνος της Σαλαμίνας (μιτσίν αλλά ροτσίν) βιώνει μια επανάληψη του χθες, του προχθές και του αντίπροχθες. Αρκεί μια ήττα για να του το θυμίσει και μια νίκη για να το ξεχάσει!

Πάμε σαν άλλοτε Σαλαμιναίοι, βουρ για την Κούπα, ίσως αυτή να 'ναι κάποια λύση...