Το 2006 θα είναι για τη Σαλαμίνα μια χρονιά σταθμός. Θα είναι το έτος όπου ουσιαστικά θα τελειώσει μία ολόκληρη εποχή, η μετά την εισβολή και τη προσφυγιά εποχή.

Τα περισσότερα απ αυτά τα 32 χρόνια στη προσφυγιά (6 χρόνια περισσότερα απ όσα στην Αμμόχωστο...) σφραγίστηκαν με την παρουσία του Δρ. Διόφαντου Χρυσοστόμου στην ηγεσία του Σωματείου. Αρχές της δεκαετίας του 80’, η Σαλαμίνα και το λαϊκό κίνημα της Αμμόχώστου έψαχναν ένα μορφωμένο και κοινωνικά καταξιωμένο άνθρωπο για να αναλάβει της τύχες του Σωματείου και να το οδηγήσει ψηλά. Αυτό το άτομο το βρήκαν στο πρόσωπο του Γιατρού. Ολοκληρωμένος άνδρας, με σταδιοδρομία στο κίνημα και στην ιατρική, με ανώτατες σπουδές, όρεξη και φιλοδοξίες, ο Διόφαντος ξεκίνησε μια πορεία εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80’ που ως πρώτο στόχο είχε να αφαιρέσει από τη Σαλαμίνα και το λαό της τη ταμπέλα του κομπάρσου.

Σταδιακά και σε μία περίπου δεκαετία από τότε, η Σαλαμίνα γεύτηκε τη χαρά ενός τίτλου Κυπέλλου και μιας Ασπίδας ενώ δύο αγωνιστικές περιόδους, το 93’ και το 95’ και ιδίως την δεύτερη έφτασε πολύ κοντά στη πηγή του νέκταρ της κατάκτησης ενός πρωταθλήματος. Εν το μεταξύ, ανεγέρθηκε το στάδιο «Αμμόχωστος» και οργανώθηκαν σε τέτοιο βαθμό οι ακαδημίες του Σωματείου έτσι ώστε να παράγουν ποδοσφαιριστές αξίας. Ταυτόχρονα η Σαλαμίνα άρχισε να συμπεριφέρεται και μεταγραφικά ως μια πραγματικά μεγάλη ομάδα αποκτώντας ποδοσφαιριστές πανάκριβους για τα τότε δεδομένα.

Όλα αυτά, και με αφορμή την απώλεια του τίτλου το 95’, φάνηκαν λίγα για την πλειοψηφία των Σαλαμιναίων που χωρίς να αναλογισθούν σε πιο σημείο ήταν η ομάδα μας όταν αναλάμβανε ο Διόφαντος και τι έφτασε να διεκδικεί 15 χρόνια μετά, έριξαν τον Γιατρό στην πυρρά εκδιώχνοντας τον ουσιαστικά από τη διοίκηση της Σαλαμίνας για 4 περίπου χρόνια.

Οι μετέπειτα διοικήσεις δεν είχαν ουσιαστικά να προσφέρουν τίποτα σημαντικό και καθομολογουμένως χαλάρωσαν κατά πολύ τις αντιστάσεις του Σωματείου έτσι ώστε να βάλλεται από παντού. Αποκορύφωμα ήταν κάποιες καταστροφικές χρονιές που απεσωβήθηκαν οι υποβαθμίσεις την τελευταία στιγμή και φυσικά η αρχή της σαιζόν 1999-2000 όπου τέθηκαν οι βάσεις μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Κάπου στη μέση αυτής της χρονιάς επανήλθε ο Διόφαντος αλλά δεν ήταν πλέον δυνατό να αλλάξει η ροή των πραγμάτων. Η Σαλαμίνα υποβαθμίστηκε για δεύτερη χρονιά στην ιστορία της αλλά παρουσιάστηκε στον τελικό του Κυπέλλου Κύπρου χάνοντας με το πλασματικό 1-0 από τον ευνοούμενο της διαιτησίας Απόλλωνα.

Οι επόμενες χρονιές είχαν τη σφραγίδα μιας προσπάθειας αναγέννησης του Σωματείου σε όλα τα επίπεδα. Και αγωνιστικά αλλά κυρίως και οικονομικά έγιναν και γίνονται προσπάθειες εξυγίανσης. Ρυθμίστηκαν τα μεγάλα χρέη, δημιουργήθηκε προπονητικό κέντρο, ήρθαν στο Σωματείο μεγάλες χορηγίες. Η διαβάθμιση του 2002, η τρίτη για την Σαλαμίνα, ουσιαστικά απέδειξε πως το Σωματείο μας είχε χάσει τη δυναμική του, υπολειπόταν υπόληψης και σεβασμού και έβριθε από σάπιες εσωτερικές καταστάσεις που δημιουργήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια.

Η διοίκηση Διόφαντου τα τελευταία 3 χρόνια έκανε τα ουσιαστικά εκείνα βήματα που χρειάζονταν έτσι ώστε να είναι δυνατόν η Σαλαμίνα να μπορεί να διεκδικεί τίτλους. Το προπονητικό κέντρο, η αναβάθμιση που «Αμμόχωστος- Amberia » που θα ολοκληρωθεί με την κατασκευή μιας ακόμα κερκίδας και οικήματος, η επαγγελματική οργάνωση των ακαδημιών, το νοικοκύρεμα των οικονομικών και άλλα πολλά που ... δεν φαίνονται, έχουν τροχοδρομηθεί και βρίσκονται εν εξελίξει από την διοίκηση Διόφαντου Χρυσοστόμου.

Η επόμενη διοίκηση είναι σημαντικό να μην προσπαθήσει να εφεύρει τον...τροχό. Οι διοικητικές δομές υπάρχουν αλλά θέλουν εκσυγχρονισμό, η οικονομική διαχείριση είναι μεν αποδοτική ως προς τον έλεγχο αλλά όχι δυναμική ως προς την ανάπτυξη, οι ακαδημίες παράγουν αλλά δεν απορροφάται όλο το υλικό, ο κόσμος υπάρχει αλλά δεν πείθεται εύκολα και δεν προσφέρει να αναμενόμενα στο σύνολό του. Οι υλικές υποδομές υπάρχουν αλλά χρειάζονται συνεχή αναβάθμιση.

Ο Διόφαντος παραδίδει ένα μεγάλο Σωματείο, ένα αδικημένο από τον εαυτό του και από όλους τους άλλους μεν αλλά δυνατό Σωματείο. Ο Διόφαντος παραδίδει Σωματείο σε πολύ καλύτερη κατάσταση, φήμη και δυναμική απ ότι το παρέλαβε. Ο Διόφαντος παραδίδει μια Σαλαμίνα που ανήκει στο λαό της και στο κίνημα.

Ο Γιατρός μας, είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα που πέρασε ποτέ από τα διοικητικά του Σωματείου και ήταν τιμή μου προσωπικά που συνεργάστηκα μαζί του για τις υποθέσεις της «αρρώστιας» μας για 5 τόσα χρόνια. Δεν έχω αυταπάτες ούτε και τη ψευδαίσθηση πως θα βρεθεί κάποιος στο μέλλον που να αντέχει όσα άντεξε ο Διόφαντος, που να κάνει όσα έκανε ο Διόφαντος και που να κλάψει όσο έκλαψε ο Δίοφαντος για την μεγάλη του αγάπη, την Νέα Σαλαμίνα.

Χρειάζονται πολλοί για να καλύψουν το κενό του και άλλοι τόσοι για να σηκώσουν το βάρος που σήκωνε μόνος του.

Γεια και χαρά σου Βασιλιά της Σαλαμίνας.

Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε...